In de frisheid van de ochtend, wandelend op de weiden , roept plots een man iets naar mij.
Hij heeft zijn jonge hond bij, de hond trekkend aan de leiband om in de vrijheid te zijn. Ik versta niet wat de man zegt en ga wat dichterbij. Hij roept verder: “Jij moet daar niet lopen, dat is jachtgebied, jij ziet de dieren toch graag!”

Ik sta met verbijstering naar deze man te kijken en denk: waar heeft hij het over?
Zegt hij me nu dat ik op deze mooie, energetische, groene plek niet mag komen…
Ik voel de knipperlichten in me alarmeren.
Anticipeer ik? Ik kies ervoor om me om te draaien en verder te lopen. Ik heb zin om luidkeels te schreeuwen: “We zijn voor de vrede, meneer“ (deze kreet heb ik onlangs in een scene van een leuke film gehoord) , wat dan ineens ook uit me komt.
Ik wandel verder. Ik loop naar de beek, ik hoor het getier van carnaval aan de overkant van het water, het wapengekletter, de schreeuwerige liederen die nu op deze weide te horen zijn, mensen die hun wil willen opleggen en die dit gebied afbakenen, het etiket jachtgebied er op plakken en ineens moet ik diep huilen.
Ik voel de vervuiling van de aarde door mij heen gaan.
Even later neemt de blijheid al terug toe in mij. Ik ben een vrije vrouw, ik wandel, ik huppel, ik ben, ik zend deze man al mijn liefde mee.

Mijnheer, alstublieft denk eens na en/of leer voelen.
Onze hond, Mitch ruimt op deze weide de dode vogels op. Hij eet genietend de botten op die achterblijven. Ik heb een rustige hond omdat hij ruimschoots kan rennen en daarna graag terug aan de leiband komt.
Ja, achteraf thuis wist ik mijn antwoord, mijnheer, ik houd heel veel van dieren, daarvoor laat ik de hond vrij los lopen op deze weide, waar hij geen schade beschiet, waar karkassen worden opgeruimd en hij zijn poten kan strekken. Ik kijk naar de vogels in de vlucht… ik kijk naar de schapen in het natuurgebied van Scheps die in het water staan met hun poten. Ik kijk naar de zoveel padden op Zillendijk (natuurgebied) die worden plat gereden door auto’s. Ik kijk naar mensen die midden in het zogenaamde stiltegebied staan om de eenden naar beneden te schieten en afknallen. Ik hoor de schoten bij mij thuis waardoor onze hond gaat lopen van de angst.
Ik bericht al deze dingen nu…
Wat kan ik zelf doen, mijnheer, met liefde rondlopen op de aarde, mag ik mijzelf zijn? Ik voel het roeren in mij: geen beperktheden, de natuur eerbiedigen en genieten van de natuur is voor mij leven. Mag ik mijn voetsporen zetten op de aarde en naar best vermogen leven met de cyclus van de natuur.

Ik dank u, mijnheer, moeder aarde, de zegeningen van het leven en Mitch mijn trouwe metgezel.

Nancy

Categorieën: Artikel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: