De geneeskracht van de natuur “ Mitch en zijn wonde”

 

Mitch, onze border collie, heeft een wonde; gebeten door een andere hond.
Een grote, diepe inkeping.

Ik vraag me af, laten naaien of zelf verzorgen.  Gezien de  wonde op een moeilijk geneesbare plaats zit en hij wat er aan gesmeerd wordt er af likt, besluit ik naar de dierenarts te gaan.
De dierarts wil hem volledig verdoven.  Mijn intuïtie volgend, “dat gaat niet, Mitch is bijna 14 jaar, zijn hartritme is verstoord, slaat over e.d.”  De dierenarts  beaamde  dat Mitch  in de narcose  zou kunnen blijven.  Hij verwijst mij naar een collega die kleinere huisdieren doet.

Deze dierenarts wil het plaatselijk doen met een verdovende zalf en nieten, waardoor het vlugger gaat genezen en er minder kans is op infecties.  Andere mogelijkheid is:  het zo laten en behandelen met een zalf op basis van honing.  Deze zalf moet ik bestellen bij de apotheker.  Dan duurt het een vijftal weken voor de genezing, maar ze zegt me dat het gaat .  We gaan eerst voor de korte genezing.
Mitch heeft nu een muilband aan en ik moet hem sterk vast houden, dwingend.  Dit voelt niet oké.  Mitch heeft veel pijn.  Het voelt of dat ik het vertrouwen tussen Mitch en mij beschadig.  Dan liever de langere weg met zalf en elke dag ontsmetten.
Ze zegt me dat Mitch zeker de wonde niet mag uitlikken.  De vorige dierenarts zei “zeker laten doen”… Ja, wat is het dan?

Ik bel de apotheker, de zalf kost 20 euro.  Mijn innerlijke stem zegt “is er niets natuurlijks, iets goeds uit moeder natuur? Toch, ik voel me  onzeker, ga  in de twijfel.
Ik kom thuis tot rust, in eigen natuur.  Ik luister naar mijn innerlijke, ga bij Mitch zitten.
Oké, handoplegging, de hitte trekt weg uit de wonde.  De dierenarts heeft de haren weggeschoren, zodat  de wonde makkelijker te verzorgen is.  Weegbree erop.  Mitch likt nog, ik laat hem begaan.  Gebruik mijn gezond verstand, in de natuur likken de dieren ook hun wonde uit.  Ik voel dat Mitch dankbaar is dat ik hem verzorg.  Ik ben immers de roedelleider, dit klopt wat we nu doen.  Dan voel ik de impuls om in zijn wonde te spuwen. “Ja, kan ik dat doen” vraag ik me af.  Ja natuurlijk, zo leven de wolven ook samen.  Zo verzorgen ze elkaar.  Door te spuwen komt mijn speeksel in zijn wonde.  Mitch heeft geen pijn.  Ik verzorg het zo regelmatig door de dag, handoplegging, speeksel, weegbree.  En Mitch die verder likt.  Na een paar dagen doe ik het nog eens met aloë vera rechtstreeks van de plant.  Ik trek foto’s om te zien of er beterschap in komt.  En ja, wonder waar.  Na twee weken en half is de wonde helemaal dicht!

Mitch genoten van alle extra aandacht, ik verbaasd weer hoe wonderlijk, krachtig de natuur is.

Later hoorde ik van iemand dat bio-honing tevens voor wonden erg goed is, zonder dat je de dure zalf bij de apotheker moet gaan kopen.

Aanvulling hierbij:

Nu ik dit alles nog eens naschrijf…. Valt het me op hoe belangrijk het is, eerst terug in je innerlijke rust te komen. Ik moet nu denken aan mensen die te horen krijgen bijvoorbeeld dat ze kanker hebben. Vaak wordt er dan gezegd vlug te handelen, meegezogen in wat de dokters zeggen, de angst die toeneemt. Hoe goed is het dan, je eerst te verbinden met de natuur. Uit de situatie te gaan en van daaruit een keuze te maken, of te voelen. Te luisteren naar je innerlijke stem.
Mijn inziens is het tevens goed om een tweede opinie te vragen of een derde, als je er zelf niet uit geraakt. Je ziet hoe bij een wonde van een hond er al verschillen zijn in aanpak van de dierenartsen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *