Onze prachtige zoon “Izaä”, in liefde en doorgave met hem

Izaä 19 mei 2010- 31 maart 2014

Nieuwsbrief 1

Goeie avond lieve mensen

Bijna vier jaar geleden kondigden we aan dat ons lentekindje aangekomen was met de zon. Nu vertellen we jullie, Izaä is gegaan met de zon die achter de bergen onderging. Ik was met Izaä er tussenuit bij vrienden in Javea (Spanje) om te wandelen en te schrijven, om ruimte te nemen voor mezelf. Izaä was mee omdat het zo heerlijk is er samen er op uit te trekken. De moeder-kind relatie is zo belangrijk de eerste jaren. En Izaä kon daar heerlijk spelen met de drie kinderen. Alles eigenlijk voor een stralend tussenuitje. Dat is het geweest, we hebben zo genoten van de wandelingen, vooral van de kinderpret. Op maandagavond 31 maart 2014 sloeg de dood plots toe. Ik was naar boven gegaan, Izaä was beneden aan het spelen. Ik heb op dat moment uit het oog verloren dat er een zwembad was in de achtertuin. Als ik naar beneden kwam en ik vroeg waar Izaä was, kreeg ik de impuls om naar het zwembad te lopen. Ik zag ons kind drijven in het zwembad, ik heb Izaä eruitgehaald,
geschreeuwd voor hulp, gereanimeerd samen met Maarten. De hulpdiensten zijn geweest. Doch, Izaä zijn adem was al verdwenen. Het voelde voor mij zo aan als een grote golf die tegen de rotsblokken slaat. Een grote slag en het water deint weg. Zo onwezenlijk, zo pijnlijk, zo schokkend. Ik heb met alle liefde nog kunnen afscheid nemen van Izaä zijn lichaam. Ik voelde al snel zijn spirit vertrekken, wat het makkelijker maakte om zijn lichaam los te laten. Ik heb dan zijn pépé gebeld en Bernard. Want dat komt erbij dat je weet dat je mensen ontzettend pijn gaat doen, hoe vertel je dit op een meedogende manier, dat het draagbaar is voor allen? Alina en Maarten, hun kinderen en hun lieve vriendin Ivanna hebben me echt opgevangen. We hebben daarna samen met de kinderen op het bed gezeten en gedeeld. Alina zette haar kind van acht maanden op mijn schoot. Het heelde, het deed me weer glimlachen en ik voelde een sterke kracht die door me heen ging. Izaä’s liefde die me hierin omhelsde. Ik heb er die nacht voor gekozen om alleen te zijn op mijn kamer. Ik wou het verdriet echt aangaan. Ik heb dan Izaä zijn kledij zorgzaam in de valies gestoken. Dat bracht me in het NU. Want er kwamen zoveel veroordelende stemmen in mijn hoofd, naar mezelf toe in mijn hoofd, zoveel waarom vragen. Het scenario van Izaä in het zwembad dat je verstand telkens herschrijft. Ik voelde me er zo verantwoordelijk in. En de gedachte van “hier moet ik mee leren leven, ik heb onze zoon laten doodgaan.” Met het licht uitgeschakeld kwamen de beelden te intens terug. Ik ben naar de pijn in mijn hart gegaan, doch het was heel moeilijk om er door te geraken. Ik ben dan beginnen te mediteren voor alle mensen die een kind verliezen, die door verdriet gaan. En wonderwel, ik werd zelf zoveel rustiger. Bernard en pepé, René hebben de volgende morgen de ochtendvlucht genomen. Heel intens allemaal en toch vloeide alles zo makkelijk mee. Ze hadden direct een vlucht, de juiste mensen waren in onze buurt om dit mee op te vangen. Er is nog zoveel over te schrijven… Wij zijn zo dankbaar voor alle liefde die we mogen ontvangen nu, dat doet enorm deugd. We beseffen weer: Izaä opent verder ons Hart, zo een stralend, liefdevol kind. ’s Morgens nog zei hij mij bij het ontwaken: “Mama, ik doe het licht aan, dan zie ik je beter”. Hij streelde mijn gezicht met zijn zachte handen, ik zeg hem hoe mooi hij is, hoe graag ik hem zie. En Izaä glunderde, hij weet dat hij zeer geliefd is. Ondertussen zijn we al door een heel proces gegaan…We voelen ons verzorgd door onze medemensen. We zijn dankbaar voor al de hulp die we krijgen. De natuur, tussen de bloemen zijn, doet me zo goed nu, schrijven, dansen, de balans tussen Yin en Yang in het eten… Bernard, René en ik hebben heel veel aan elkaar. We praten er vlot over, we zijn er voor mekaar, onze ouders, familie en vrienden… De gesprekken met Bernard maakten ruimte vrij in mijn denken. Hij zei de juiste dingen op het gepaste moment, waardoor het gebukt gaan onder de diepe smart: dat ik er niet was voor Izaä toen hij in levensnood was (iets wat me met het nu neer te schrijven nog naar mijn keel grijpt), vermindert. Dit brengt zoveel gedachten mee, het is telkens opnieuw bewust zijn van je ademhaling, in- en uitademen en weer opluchten, anders word je, met andere woorden, gek van je denken. Ik heb daarna heel veel tegen Izaä gepraat, verteld hoeveel ik van hem houd en liedjes gezongen voor hem. Het hielp me om het te verwerken en ik voelde de verbondenheid nog zo aanwezig tussen ons. Izaä raakt me in mijn Hart op een positieve manier. Het opent weer verdere poorten in bewustzijn.

Ik geef dit nog graag mee: Wat me in heel de reanimatie van Izaä geholpen heeft, is naar mijn ademhaling te gaan, te ademen en tegen hem hardop te spreken. Mijn liefde te laten weten en te zeggen dat ik er voor hem was. Ik was verbijsterd dat ik als moeder moest opzij gaan zitten, (eigenlijk zelfs in een andere ruimte, maar dit heb ik niet toegestaan). Er was niemand die me zei wat de toestand van Izaä was, dat duurt dan zo eindeloos. Ik was erg verkleumd van het koude water, dat ik op een gegeven moment aan de politieman gevraagd heb om me even vast te nemen. Deze man weigerde dit, waarschijnlijk zijn dit de procedureregels die in de weg zitten om tegemoet te komen aan mijn nood op dat moment. Gelukkig zag Aline de weigering van de man en zij is vlug naar mij geglipt. Er was tevens een verpleegster die Izaä zijn hand vast hield. Zo van die kleine dingen maken het zachter.
Adem, liefde, vertrouwen (wat ook de uitkomst moge zijn) heeft mij dit vredevol laten doorstaan.

De liefde van onze Harten maakt onze aardbol mooier, het verbinden met elkaar. Wat heb je nog te verliezen, als je weet dat elk moment je enige kan zijn. Waarom al die zorgen dat we dit of dat niet zijn? Laat ons gewoon liefde zijn, weg met het denken dat zoveel wil. En zien hoe mooi de lentebloesem is op de bomen, die we ook niet kunnen vasthouden, die ook weer gaat, om nieuwe bladeren te brengen, nieuwe vruchten. De eeuwige cyclus van het leven, de spiraal van het leven.
Ik raapte met Izaä in Javea veel lege schelpjes van slakken waar de spiraal van het leven op afgetekend stond. Ik schrijf hier graag volgende keer meer over.
Dank je wel allemaal.. Spreek je er graag over. Kom gerust langs of mail, bel. In de mate van het mogelijke zijn we er ook graag voor jullie.
Veel liefs
nancy, Izaä, bernard,

nieuwsbrief 2

Dag lieve allemaal

Ik zei vorige keer dat er nog zoveel te vertellen was. Na de eerste nieuwsbrief dacht ik: ik heb er dat en dat niet in geschreven. Toch is het belangrijkste… dat we de boodschap van liefde ontvangen. Dat we door onze tranen weer de blijdschap ontmoeten. Izaä zei soms “Mama, ik heb verdriet” en dan liet hij zijn tranen gaan” Het deed mezelf ophouden met wat ik bezig was. Oh dit wil gehoord worden, ons kind heeft tranen, dacht ik. “Stort je tranen maar uit, Izaä.” Na de tranen was hij weer een zonnetje, opgelucht! Die middag voor het ongeluk gebeurde, deed ik een wandeling in een heel fraai natuurgebied, in de bergen met zicht over zee. Een heel meditatieve ervaring, een wit licht over de zee, de zuiverheid die in zo’n gebied hangt, die je zo opsnuift. Ik verbond me met de zee, met het uitzicht, deed een paar uitspraken rond het goeds van het leven: ons gezin, vrienden, de mensen op de aarde… Op mijn terugtocht stelde ik een vraag (weet niet juist meer welke vraag) aan de kosmos en ontving ik de boodschap: “Grote veranderingen komen nu snel” Ik heb dit ontvangen, maar er niet verder op doorgevraagd. Mijn verbeelding maakte er een stralende thuiskomt, toekomst van: terug naar Bernard en het gelukkige gezin. Er waren die dag ook al zoveel mooie dingen gebeurd, dat je echt iets hebt, wauw, het stroomt zo makkelijk. Ivanna met haar zoontje van twee jaar ontmoette ik. Ze stelde voor om op woensdag naar de hippies in de bergen te trekken, die daar ecologisch gebouwd hadden. Dat zijn dingen waar mijn Hart van gaat stralen. We zijn nog met de kinderen naar de zee geweest en beleefden dolle pret op de schuifaf aldaar. Ik ben zo dankbaar dat ik nog met Izaä op de schuifaf gesprongen ben en dat we zo gelachen hebben. In heel dit perfecte plaatje (nadien dacht ik aan Just a perfect day van Lou Reed), kwam ineens die dood er tussen, totaal onverwacht. Hoe kan dit nu… hier heb ik toch niet om gevraagd, wat doet die dood hier nu bij? Wat me wel duidelijk werd nadien is het volgende:
Tijdens ons verblijf daar raapten we veel slakkenschelpen, ze lagen op drogere zandgrond tussen de bloemen en struiken. ik was zo gefascineerd door de spiraal die er opgetekend stond, de spiraal van het leven. Ik wou er mee bezig zijn, maar met de kinderen erbij, ontglipte het me telkens weer… Tot die zaterdag toen ik weer thuis was en de schelp ter hand nam… Ik danste eerst, kwam dan wat in mijn emoties terecht rond de dood van Izaä en plots kwam er energie vrij om te gaan schrijven. Ik maakte verbinding met Izaä en het schrijven bracht het volgende:

De spiraal van het leven:
verbinden en loslaten:
naar binnen naar en buiten gaan: de kosmische wetten van verandering, de eeuwige cyclus van wedergeboorte, steeds hoger verbinden, steeds meer naar de diepte gaan, steeds meer in jezelf komen, integreren.

Ik heb dan een vraag gesteld voor Izaä wat zijn gaan betekende voor hem: Zijn antwoord: “Om (mezelf) te doen herrijzen naar een vruchtbare oase boven het aardse heen. Om op te gaan in nieuwe verbindingen, om verbondenheid te creëren op aarde, om meer en meer te bewegen naar nieuwe dimensies, overgave te bekomen.
Het is oké, geef je over aan wat is.
Wees gewoon wie je bent, ontvang veel, geef veel! Laat mensen hun Hart zien, mama, verbind je ermee; wees één, zuiver, verder. Harten van mensen worden geopend, liefde stroomt opwaarts. De brug voor ons allen. Alles is één. Geef het de ruimte.

Ik heb dan aan Izaä de vraag gesteld of ik hem nog had kunnen redden daar in het zwembad, of ik iets beter had kunnen doen??
Ik krijg hier dan een sterke duwing in mijn lichaam. Izaä zegt:” Het is je kleine zelf dat wil weten, blijf er niet in plakken, ga mee, versmelt en zegen mee! Verbinding is alom.
Luister naar jouw Hart, spreek.”
Hiermee besefte ik dat mijn denken nog over iets controle wou, en dat het enkel een pijniging is voor mezelf, dat het echt het ego is dat wil doorgronden en nieuwe scenario’s in het zwembadverhaal schrijft.
De kosmische wetten van verandering, de eeuwige cyclus van leven.

De dag nadien heb ik nog aan Izaä gevraagd wat hij hier kwam doen voor zichzelf op de aarde. Was er nog iets dat je nodig had??.
Er kwam een kort antwoord, ik was op dat moment zelf fysiek heel moe.
“Onvoorwaardelijke liefde, verdere groei, een diepe vreugde beleven.”
Hij zegt nog eens: Mee te gaan in de beweging: overgave is alom, center je, ontvang veel, verspreid, verdeel, leef.”

Nu ik dit zo hier deel, word ik een schroom in mezelf gewaar, om er mee naar buiten te komen met deze boodschappen. ( een oude angst om mensen hier in te kwetsen, mezelf hierin te kwetsen). Doch het mag er helemaal zijn. Er is nog zoveel dat wij hier niet kunnen zien, we zijn allen deel van een groter geheel. Wat in mij is, is ook in jou. We werken samen aan hetzelfde. Onze innerlijke kracht, ons innerlijk weten. Laat ons ten volle leven. Dat deze tekst ons allen mag dragen.

Hoe is het nu met ons…? Er is een leegte, dat is gewoon zo, het gemis wordt met momenten groter naargelang de tijd vordert. Het niet meer fysiek aanwezig zijn van je kind, gaat soms door merg en been. En dan denk ik weer aan mensen die constant in lijden zitten, ik geraak er uit, ik word opgetild door de kracht in mij, de liefde. Het is als deinen op de zee, soms zak je dieper in het water en dan ga je weer hoger op de golf mee…. Uit het denken, in acceptatie… in een allesomvattende liefde. En dan ineens onverwachts, is er weer de pijn om iets te willen vasthouden, dat er nu niet meer is, de hunkering naar…. een diep verlangen om nog samen te zijn. De herinneringen die overal inzitten, waar je met liefde naar kijkt en soms met pijn, omdat je niet wil loslaten, die herinneringen brengen me telkens weer naar het in alle liefde, alle vrijheid loslaten. Meegaan met de stroom is de enige weg. In de leegte kwam ineens het gewaarzijn , ja, die verbondenheid met Izaä, die er nog steeds is, ik word het zo gewaar. Bernard werd het ook gewaar. Het is een anders beleven nu. Er is nu geen Izaä meer die roept: “Wie gaat er mee op de schuifaf”? Het is ons zelf in beweging brengen en op de schuifaf springen. Je merkt dan voor wat een levendigheid, speelsheid je kind zorgt in huis. Ik zou zeggen aan al de ouders, spring mee op de schuifaf, schaterlach met je kind, ze hebben er zo’n deugd van. Wacht niet tot je grootouders bent. Voor ons is het de liefde, de lach van Izaä, ontvangen vanuit het universele, de bron des levens. Ik ben zo dankbaar dat ik de schoonheid van de natuur zo ervaar, de warmte van mijn medemensen, de buren.. noem maar op. Wij mensen zijn tot veel meer in staat dan dat ons denken ons voorhoudt. Wij zijn gewoon intense Liefde. Ik kon soms zo verbaasd zitten kijken naar Izaä, ik zei dan: “Zoveel liefde in jou, zo een sprankels, zo een levensvreugde!”. Ik besef nu: dit is een weerspiegeling van wat in mij leeft. Zoveel levensvreugde in mij. En tevens nog overspoeld worden door het zwembadverhaal…het opjagen in bepaalde situaties, de regelingen…. het denken dat het hart bezwaart. Om weer op te luchten en te zeggen: Adem, zie de foto van je kind, dat zo intens genoot van het leven. Kijk naar zijn snoet en zie hoe hij verbonden is met het moment…”
Wat me nog raakte in dit gebeuren: kunnen we iets doen aan de nazorg van mensen die dit meemaken..? Toen Izaä dood was, sprak het reanimatieteam zijn deelname uit en of ik een pilletje moest hebben. Ik was zelf heel rustig dat moment, sereen als je het zo kan noemen. En de dame biedt me een pilletje aan. Ik zag het gevaar dat er in schuilt: mensen krijgen dan pillen om te slapen, om rustig te zijn. Emoties worden ondergestopt en waarschijnlijk denk je de volgende dag: neem er nog één, dan is de pijn verzacht. Nee, geen pillen maar een koesterende, warme omgeving hebben we dan nodig. mensen die je vastpakken, wiegen, het dode lichaam mee begeleiden, tederheid, liefde, stil zijn bij elkaar of zingen… maakt niet uit. Dit was alleszins wat ik nodig hebt dan. Niet de rauwe, administratieve werkelijkheid: papieren tekenen, we nemen je kind mee om te zien of het een natuurlijke dood gestorven is. Nee, beter zou zijn we zijn er voor jullie! Wat heb jij nodig?? Ze hebben Izaä zijn lichaam mee genomen voor autopsie. Dat is de wet. Er is nog een dame langs geweest (best wel meevoelend) om papieren in orde te maken. ’s Anderendaags is deze dame terug gekomen en dan bleek dat het lichaam van Izaä al in een groot begrafeniscentrum was. Er werd ons gevraagd wat we wilden: hem te laten cremeren of zo zijn lichaam mee nemen. Als we niet , zou het een tijd duren omdat het consulaat van België dingen doorgeeft aan de pers en het al in de kranten verschenen was, zonder dat we toestemming gegeven hadden. Daardoor moesten we speciale papieren hebben (vraag me niet wat) waardoor we weken moesten wachten. Het voelde voor ons oké aan om hem te laten cremeren en zo donderdag terug mee te nemen met de vliegtuigreis. Zonder teveel bureaucratie. Het verschijnen van dit alles in de pers, voelde voor ons als ouders een uit de hand gelopen, grenzen overschrijdend gedrag! We moesten het zelf nog helemaal verwerken, onze familie, vrienden waren nog niet allemaal ingelicht en de kranten waren er al mee weg! Ze stonden blijkbaar in onze tuin, bij buren, familie en stonden meermaals op onze voice-mail. Ik dacht: waarom schrijven ze over Izaä, moeten wij daar geen toestemming voor geven? Iets wat je zo gekoesterd hebt als je eigen kind, wordt in de buitenwereld gecommercialiseerd, een eigen verhaal aangeplakt, een foto bij gestoken die helemaal niet klopt!!! En dan vraag ik je af: kan dit nu? Ja dit kan!!! Een vriendin zei me: Wat moet het voor ouders zijn die hun kind verliezen bij een verkeersongeluk en daar wordt dan een foto van het wrak bij gestoken. Staat men dan er niet bij stil hoe dit voor mensen is die een liefste verliezen….Is er geen opbouwende manier om hier over te schrijven… ???
Ondertussen hebben we zaterdag 26 april een “ode aan Izaä” gedaan. Een ceremonie waarbij we de assen van het fysieke lichaam aan de natuur geschonken hebben. We hebben het op Izaä zijn favoriete plaats aan het beekje, de vrijheid gegeven om mee verder te stromen met water. In het beekje groeiden op dat moment allemaal kleine, witte bloemen. We hebben met een kring van verbondenheid, zang, instrumenten, teksten, dans voor Izaä en ons allen, dit begeleid. We hebben bloemen en steentjes in het water meegegeven. De kinderen hebben zaadjes geplant. Het was zo een mooi, sterk gebeuren. Bernard heeft een krachtige rede gehouden. Er waren de bijzonder mooie aanvullingen van vrienden en familie. Dank je wel hiervoor, voor de genegenheid, de liefde om met de dood, het fysieke afscheid om te gaan! Nadien hebben we samen een maaltijdsoep gegeten met broccoli, zoals Izaä het lekker vond met rijstbolletjes en sesamzaadjes. Iemand zei me nadien: “Zo wil ik ook gaan, terug in de natuur gebracht, in alle eenvoud.” Vanuit onze tranen kwam ook daar de glimlach weer. Zoals de zon weer door de donkere wolken komt. Ja, dit is leven, zo is het leven bedoeld om te zijn. Na dit gebeuren zijn Bernard, Betty en ik nog teruggegaan naar het beekje. We ontmoetten daar Mila (een meisje van negen jaar) Ze stapte op de stapstenen, begon te zingen, bracht een waterballet. Zong voor het water, de stenen, voor de natuur. Het was voor ons een
metamorfose. Ik had daar vaak zitten kijken hoe Izaä in het water speelde en ineens zit daar een meisje die zoiets puurs bracht. Een heel mooie afronding van heel deze ode.
Wij zijn zo dankbaar Izaä om jou te mogen ontvangen hebben. Dank je voor alles wat je ons bracht. Voor al het spelen… om ons te leren hoe je ontwikkelde.. Voor jouw grote liefde, jouw puurheid, jouw zuiverheid Voor het soms met de handen in haren zitten.. Oh jee hoe doe je dat moeder zijn.. het is me soms moeilijk Hoe zorg ik voor jouw behoeftes en de mijne… Ik heb in deze vier jaar ontzettend veel geleerd, ik leerde zoveel over het moederschap. We zijn zo intens samen geweest Ik heb er zo van genoten, Izaä, echt waar. Dankbaar ben ik voor elke inspanning die het mij gevergd heeft, dankbaar voor elke ontspanning die het me gebracht heeft. Dit is liefde in de eerste graad en ik voel dat dit weer verdiept. Ik voel dat het leven een bewegende stroom is, alsmaar verdiepen, alsmaar meer het Hart openen, alsmaar in een dieper mededogen komen. Buigen voor het leven, een innerlijk weten dat dit alles verder gaat dan dat wij hier in de fysieke werkelijkheid kunnen zien. Loslaten en herboren worden, elk moment opnieuw. De eeuwige cyclus van het Leven, de spiraal van Het Leven.


Het ga jou heel goed, Izaä, onze liefde is alom!

Dank je allemaal weer voor het delen, het lezen.!
Veel liefs
nancy,Izaä, bernard,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *